Ατομικότητα ή Εγωισμός;

Η ατομικότητα έχει γίνει σημαία της σύγχρονης εποχής. Μιας ατομικότητας που έχει χάσει πλέον τη σημασία της ως δικαιώματος στη μοναδικότητα και την ελευθερία του ατόμου. Μιας ατομικότητας που πλέον είναι συνυφασμένη με τον υπέρμετρο εγωισμό και την επιθυμία της κοινωνικής καταξίωσης και επιτυχίας με κάθε τρόπο και μέσο. Πατάμε πάνω σε πτώματα, βαυκαλιζόμαστε με τη δυστυχία του συνανθρώπου μας, αδιαφορούμε για τις επιθυμίες του άλλου, κλεινόμαστε στο μικρόκοσμο μας ορθώνοντας ένα τοίχος ανάμεσα σε μας και τον υπόλοιπο κόσμο, μην τυχόν και σταθεί εμπόδιο στην πορεία μας για την επιτυχία. Ενίοτε, όταν πάμε καλά και έχουμε χρόνο, δείχνουμε ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο μας, αλλά με τέτοια ανωτερότητα, με τόση έπαρση γι’ αυτό που κάνουμε, με τόσο πάθος να δείξουμε πως δεν είμαστε αδιάφοροι για το τι συμβαίνει γύρω μας, που αγγίζει τα όρια του ρατσισμού. Βέβαια νιώθουμε καλά γιατί μετά μπορούμε να κοιμηθούμε ήσυχοι και να πατήσουμε σε μερικά ακόμα πτώματα την επόμενη μέρα αφού κάναμε την «καλή μας πράξη» και τούτο τον μήνα. Η πραγματική όμως ατομικότητα μας έχει χαθεί κάπου στο δρόμο γιατί πολύ απλά την έχουμε στερήσει από κάποιον άλλο για τους δικούς μας εγωιστικούς σκοπούς. Πλέον δεν είμαστε ελεύθεροι. Είμαστε σκλάβοι της επιθυμίας μας για επιτυχία, του εγωισμού μας, του ίδιου μας του εαυτού, αφού πλέον είμαστε ανίκανοι να δείξουμε το παραμικρό συναίσθημα για τον διπλανό μας, πέρα από οίκτο για τα βάσανα του, ή φθόνο για αυτά που έχει περισσότερα από εμάς.

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Centro" - τεύχος 7)

Απέχω άρα (δεν) υπάρχω;

Το πολίτευμα της Ελλάδας είναι Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Αυτό τουλάχιστον αναφέρει το Σύνταγμα στο πρώτο του άρθρο, στην πρώτη του παράγραφο.

Στην ουσία δηλαδή και χωρίς να θέλουμε να μπλέξουμε πολύ με λεπτομέρειες το θέμα είναι απλό. Η Λαϊκή Κυριαρχία (ο λαός) αποφασίζει με εκλογές τους αντιπροσώπους του στη βουλή, οι οποίοι μετά φροντίζουν για τη διαχείριση του Κράτους, αποτελούν την Κρατική Κυριαρχία.

Στις μέρες μας αυτή η εξάρτηση του Κράτους από το Λαό έχει αρχίσει να εξασθενεί, να χαλαρώνει. Ο λαός δείχνει έμπρακτα την αδιαφορία του να ασκήσει την Κυριαρχία του. Αδιαφορεί για την πολιτική της κυβέρνησης, δεν ασχολείται με τα κοινά παρά μόνο με τα δικά του κοινά και το κυριότερο, δεν ασκεί το δικαίωμα που τον κάνει κυρίαρχο σε ένα κράτος, το δικαίωμα της ψήφου.

Θες γιατί πλέον καμία κυβέρνηση δεν ασκεί ουσιαστική πολιτική, παρά μόνο οικονομική διαχείριση της κρατικής περιουσίας, θες γιατί κουράστηκε τα κόμματα να του δίνουν υποσχέσεις που ξέρει ότι δεν θα τηρηθούν, θες γιατί το κράτος δεν φροντίζει ώστε να βγαίνουν από το σύστημα παιδείας νέοι ενεργοποιημένοι και πολιτικά συνειδητοποιημένοι, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο λαός απέχει.

Οι αιτίες αυτού του φαινομένου χάνονται σε ένα φαύλο κύκλο... η παρακμή της κρατικής κυριαρχίας, οδηγεί στην παρακμή της λαϊκής κυριαρχίας και την απώλεια της ουσίας της έννοιας «πολίτης», ο λαός πλέον αδιαφορεί για την κρατική κυριαρχία η οποία οδηγείται σε παρακμή... τα είδωλα ενός καθρέφτη που καθρεφτίζονται μέσα σε ένα καθρέφτη είναι άπειρα.

Δεν υπάρχει αρχή, μέση και τέλος στις αιτίες. Υπάρχει όμως σίγουρο τέλος της Δημοκρατίας όπως την γνωρίζουμε εάν δεν αλλάξουμε κάτι ΕΜΕΙΣ. Όταν απέχει ο λαός, δεν υπάρχει λαϊκή κυριαρχία. Χωρίς λαϊκή κυριαρχία, η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει, παρά μόνο στο τυπικό επίπεδο, σε αυτό που ούτως ή άλλως λειτουργεί στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Δεν παράγεται πολιτική. Δεν παράγεται ιδεολογία. Τη χώρα μας θα μπόρεσε κάλλιστα να την κυβερνά και ένα σώμα λογιστών, μη πούμε ότι θα έκαναν και καλύτερη δουλεία.

Απέχοντας δεν αλλάζουμε τίποτα. Συμμετέχοντας ίσως να αλλάξει και κάτι.

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Centro" - τεύχος 6)